Aile Hekimlerinin Fiziksel Aktivite Düzeyleri ile Egzersiz Reçeteleme Bilgi ve Tutumları: Kesitsel Bir Çalışma
Author :
Abstract
Amaç: Bu çalışmanın temel amacı, aile hekimlerinin fiziksel aktivite düzeyleri ile egzersiz reçetesi konusundaki bilgi ve tutumlarında farklılıklar olup olmadığını belirlemektir.
Gereç ve Yöntem: Çalışma, Mardin ilinde aktif olarak çalışan aile hekimleri arasından rastgele seçilen, 26'sı kadın ve 61'i erkek olmak üzere toplam 87 aile hekiminin gönüllü katılımıyla gerçekleştirilmiştir. Çalışma verileri, iki farklı anket aracı kullanılarak toplanmıştır: “Hekimlerin Egzersiz Reçetesi Konusundaki Bilgi ve Tutumlarının Ölçülmesi” anketi ve “Uluslararası Fiziksel Aktivite Anketi [IPAQ]” anketi, yüz yüze görüşmeler ve katılımcılar tarafından doldurulan kişisel bilgi formları aracılığıyla uygulanmıştır. Verilerin istatistiksel analizi için SPSS 26.0 yazılım paketi kullanılmış, eşleştirilmiş karşılaştırmalar için Wilcoxon testi, iki bağımsız grubu karşılaştırmak için Mann-Whitney U testi ve üç veya daha fazla grubu karşılaştırmak için Kruskal-Wallis testi uygulanmıştır.
Bulgular: Araştırma sonucunda, Aile Sağlığı Merkezlerinde aktif olarak çalışan ve orta düzeyde fiziksel aktivite gösteren hekimlerin, zaman kısıtlamalarını danışmanlık uygulamalarının önündeki en büyük engel olarak gördükleri tespit edilmiştir. Sigara içmeyen erkek uzman aile hekimlerinin hastalarına egzersiz danışmanlığı verme olasılığının daha yüksek olduğu bulunmuştur.
Sonuç: Bu sonuçlara dayanarak, aile hekimlerinin fiziksel aktivite düzeylerini artırmanın ve bu konudaki farkındalıklarını yükseltmenin, kendi fiziksel sağlıklarını ve verdikleri danışmanlık uygulamalarını iyileştirebileceği söylenebilir.
Keywords
Abstract
Aim: The primary objective of this study was to determine whether there are differences in family physicians' physical activity levels and their knowledge and attitudes regarding exercise prescriptions.
Materials and Methods: The study was conducted with the voluntary participation of a total of 87 family physicians, 26 of whom were female and 61 of whom were male, selected randomly from among those actively working in the province of Mardin. The data for the study were collected using two different survey tools: the ‘Measuring Physicians' Knowledge and Attitudes Regarding Exercise Prescription’ questionnaire and the ‘International Physical Activity Questionnaire [IPAQ]’ questionnaire, administered through face-to-face interviews and personal information forms completed by the participants. For the statistical analysis of the data, the SPSS 26.0 software package was used, employing the Wilcoxon test for paired comparisons, the Mann-Whitney U test for comparing two independent groups, and the Kruskal-Wallis test for comparing three or more groups.
Findings: As a result of the research, it was determined that physicians who are actively working in Family Health Centres and have moderate levels of physical activity consider time constraints to be the primary barrier to counselling practices. It was found that male specialist family physicians who do not smoke were more likely to provide exercise counselling to their patients.
Conclusion: Based on these results, it can be said that increasing the physical activity levels of family physicians and raising their awareness in this regard can improve their own physical health and the counselling practices they provide.
